« ستاره اى است بلند و درخشان و شكافنده تاريكها » ( * ( النَّجْمُ الثَّاقِبُ ) * ) . طارق از ماده « طرق » ( بر وزن برق ) به معنى كوبيدن است ، و راه را از اين جهت « طريق » گويند كه با پاى رهروان كوبيده مىشود ، و « مطرقه » به معنى پتك و چكش است كه براى كوبيدن فلزات و مانند آن به كار مىرود . و از آنجا كه درهاى خانه‌ها را به هنگام شب مىبندند ، و كسى شب وارد مىشود ناچار است در را بكوبد ، به اشخاصى كه در شب وارد مىشوند « طارق » گويند . امير مؤمنان على ع در باره « اشعث بن قيس » منافق كه شب هنگام به در خانه آن حضرت آمد و حلواى شيرينى با خود آورده بود كه به پندار خام خويش قلب على ع را به خود متوجه سازد تا در ماجرايى به نفع او حكم كند مىفرمايد : و اعجب من ذلك طارق طرقنا بملفوفة فى وعائها : « و از اين شگفتانگيزتر داستان كسى است كه شب هنگام ، در خانه را كوبيد و بر ما وارد شد ، در حالى كه ظرف سرپوشيده پر از حلواى لذيذ با خود آورده بود » ( 1 ) . اما قرآن خودش در اينجا « طارق » را تفسير كرده ، مىگويد : « اين مسافر شبانه ، همان ستاره درخشانى است كه بر آسمان ظاهر مىشود و بقدرى بلند است كه گويى مىخواهد سقف آسمان را سوراخ كند ، و نورش بقدرى خيره كننده است كه تاريكيها را مىشكافد و به درون چشم آدمى نفوذ مىكند ( توجه داشته باشيد كه » ثاقب « از ماده » ثقب « به معنى سوراخ كردن است ) . در اينكه آيا منظور ستاره معينى است مانند « ستاره ثريا » ( از نظر بلندى و دورى در آسمان ) يا ستاره زحل ، يا زهره يا شهب ( از نظر روشنايى خيره كننده ) يا اشاره به همه ستارگان آسمان است ؟ تفسيرهاى متعددى در اينجا گفته شده ،

--> ( 1 ) « نهج البلاغه » خطبه 224 .